Fylgstu með okkur á Facebook

Séra Tómas Sæmundsson

  • „Dáinn, horfinn“ – harmafregn!
  • hvílíkt orð mig dynur yfir!
  • En eg veit að látinn lifir;
  • það er huggun harmi gegn.
  • Hvað væri annars guðleg gjöf,
  • geimur heims og lífið þjóða,
  • hvað væri sigur sonarins góða?
  • illur draumur, opin gröf.

  • Nei, eg vil ei hæða hinn
  • lifanda föður allra anda,
  • ástina þína, verkin handa,
  • dýrðina þína, drottinn minn!
  • Fast eg trúi: frá oss leið
  • vinur minn til vænna funda
  • og verka frægra, sæll að skunda
  • fullkomnunar fram á skeið.

  • Djúpt í guðs og mannsins mynd,
  • alið sem að ungbarn þiggur,
  • eilífur gneisti falinn liggur
  • ef að hann kæfir ekki synd;
  • sannlega veit ég syndgar hver,
  • þó eru nokkrir, Kristí krossi
  • og kenning studdir, andans hnossi
  • vaxnir – og Tómas víst það er.

  • En þá fósturfoldin hans!
  • Hví vill drottinn dýrðarríkur
  • duftinu varpi jafnskjótt slíkur
  • andi hennar mesta manns?
  • hví vill drottinn þola það?
  • landið svipta svo og reyna,
  • svipta það einmitt þessum eina
  • er svo margra stóð í stað.

  • Efa, maður! ei það ráð.
  • Eitt eg veit um alla vegu
  • alheimsspeki dásamlegu,
  • þeir eru einskær ást og náð.
  • Felum drottins föðurhönd
  • harma vora’ og hjartaþunga,
  • hann á sjálfur gamla’ og unga,
  • frjáls að leysa líkamsbönd.

  • Veit eg og hans verða spor;
  • svo þótt Tómas frá oss færi
  • fullvel er það sem hann væri
  • enn þá mitt á meðal vor;
  • lengi mun hans lifa rödd,
  • hrein og djörf, um hæðir, lautir,
  • húsin öll og víðar brautir
  • þá Ísafold er illa stödd.

  • Sú er hin mikla blessan best
  • allra þeirra’ er meira megna
  • en munninn fylla’ og sínu gegna
  • að þegar þeir deyja, þá er hún mest.
  • Hvur sem vinnur landi’ og lýð’
  • treysta skal að öll hans iðja
  • allt hið góða nái styðja
  • þess fyrir hönd er hóf hann stríð.

  • Síst vil eg tala’ um svefn við þig –
  • þreyttum anda’ er þægt að blunda
  • og þannig bíða sælli funda –
  • það kemur ekki mál við mig.
  • Flýt þér, vinur! í fegra heim;
  • krjúptu’ að fótum friðarboðans
  • og fljúgðu’ á vængjum morgunroðans
  • meira’ að starfa guðs um geim.
Samið árið 1841.
Eiginhandarrit sem er fyrirsagnarlaust er varðveitt í Árnastofnun í handritasafni Konráðs Gíslasonar (KG 31 a III).
Frumprentun í: Ljóðmæli eptir Jónas Hallgrímsson. B. Pjetursson og K. Gíslason hafa sjeð um prentunina. Khöfn 1847.
Til fróðleiks
  • Áhersla á nýyrði á degi íslenskrar tungu 2018
  • Nýyrðasmíð Jónasar í Orðbragði
  • Vísubotn 2018 - vísnasamkeppni grunnskólanema
  • Grein um steinasöfn Jónasar í Náttúrufræðingnum
  • Enn finnast bréf Jónasar
  • Raddir íslenskunnar 2017 - örmyndbönd
  • Jarðeldasaga Íslands
  • Nýr fánadagur - Dagur íslenskrar tungu
Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn