Fylgstu með okkur á Facebook

Svo rís um aldir árið hvurt um sig

  • Svo rís um aldir árið hvurt um sig,
  • eilífðar lítið blóm í skini hreinu.
  • Mér er það svo sem ekki neitt í neinu,
  • því tíminn vill ei tengja sig við mig.
  •  
  • Eitt á eg samt, og annast vil eg þig,
  • hugur mín sjálfs í hjarta þoli vörðu,
  • er himin sér, og unir lágri jörðu,
  • og þykir ekki þokan voðalig.
  •  
  • Ég man þeir segja: hart á móti hörðu,
  • en heldur vil eg kenna til og lifa,
  • og þótt að nokkurt andstreymi ég bíði,
  •  
  • en liggja eins og leggur upp í vörðu,
  • sem lestastrákar taka þar og skrifa
  • og fylla, svo hann finnur ei – af níði.
Samið árið 1845.
Eiginhandarrit er varðveitt í Árnastofnun í handritasafni Konráðs Gíslasonar (KG 31 a II).
Frumprentun í: Ljóðmæli eptir Jónas Hallgrímsson. B. Pjetursson og K. Gíslason hafa sjeð um prentunina. Khöfn 1847. [Fyrirsögn: „Brot“].
Til fróðleiks
  • Áhersla á nýyrði á degi íslenskrar tungu 2018
  • Nýyrðasmíð Jónasar í Orðbragði
  • Vísubotn 2018 - vísnasamkeppni grunnskólanema
  • Grein um steinasöfn Jónasar í Náttúrufræðingnum
  • Enn finnast bréf Jónasar
  • Raddir íslenskunnar 2017 - örmyndbönd
  • Jarðeldasaga Íslands
  • Nýr fánadagur - Dagur íslenskrar tungu
Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn