Fylgstu með okkur á Facebook

Til G. Thorarensens

(við lát móður hans)
  • Þá sastu úti undir húsagarði,
  • en eftir litla stund hún kom í móti
  • þér, sem að áður varst með sorg í sinni,
  • og sagði: „Réttu koss að móður þinni.“
  •  
  • Og nú er aftur hryggð í huga þér,
  • en hversu þyngri léttum drengjatárum!
  • nú skilst þér, vinur! „einmana“ hvað er,
  • þar einn þú hrekst í dimmum harmabárum;
  • nú veistu, hvernig hjartað brjóstið ber,
  • er blóðið logar þar í djúpum sárum,
  • og aldrei kemur oftar þig að hugga
  • þín elsku móðir, falin dauðans skugga.
  •  
  • Það svíður – aldrei oftar líta fær
  • þú augna ljósið fyrsta og skærsta þinna;
  • ó, hvað er vorið, meðan moldin grær
  • á móðurleiði? til hvers er að vinna?
  • Það svíður – aldrei oftar, vinur kær!
  • þú athvarf skalt í móðurskjóli finna;
  • harmaðu þreyttan þig á nótt og degi,
  • í þögn og kyrrð, svo hryggðin sigra megi.
Samið árið 1844.
Eiginhandarrit af síðasta erindinu er varðveitt í Árnastofnun í handritasafni Konráðs Gíslasonar (KG 31 a III). Ekki er til eiginhandarrit af fyrri hluta kvæðisins.
Frumprentun í: Ljóðmæli eptir Jónas Hallgrímsson. B. Pjetursson og K. Gíslason hafa sjeð um prentunina. Khöfn 1847.
Til fróðleiks
  • Áhersla á nýyrði á degi íslenskrar tungu 2018
  • Nýyrðasmíð Jónasar í Orðbragði
  • Vísubotn 2018 - vísnasamkeppni grunnskólanema
  • Grein um steinasöfn Jónasar í Náttúrufræðingnum
  • Enn finnast bréf Jónasar
  • Raddir íslenskunnar 2017 - örmyndbönd
  • Jarðeldasaga Íslands
  • Nýr fánadagur - Dagur íslenskrar tungu
Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn