Kvæði samin 1838 – 1842

Hingað gekk hetjan unga

Hörðum höndum

Fundanna skært í ljós burt leið

Þökk sé þér, guð! fyrir þenna blund

Skjótt hefir sól brugðið sumri

Það er svo margt, ef að er gáð

Festingin víða, hrein og há

Fanna skautar faldi háum

Reið ég yfir bárubreið

Leiður er mér sjávar sorti

Fagurljósa lokkasafni

Skáld er eg ei, en huldukonan kallar

Þið þekkið fold með blíðri brá

Horfin er enn

Det var sig engang en gammel mand

Nú er vetur úr bæ

Í höfum norður

Úti sat und hvítum

Feikna þvaður fram hann bar

Yndisbesta elskan mín

Móðir og faðir

Dáinn, horfinn“ – harmafregn!

Hvarmaskúrir harmurinn sári

Hóglega, hæglega

Hvur veit nema komi svo

Gleðji þig guðsstjörnur

Þú stóðst á tindi Heklu hám

Valdi! virstu nú halda

Så glæd dig ved din himmelblomst, o ven!

Hóla bítur hörkubál

Dýrðlegt er að sjá

Bar mig á brenndum auri